Blog Absurdalny to miejsce, gdzie dowiesz się co jesz; jak schudnąć, kiedy ci się nie chce, jak zmądrzeć od mądrych artykułów, nauczysz się podstaw bytów równoległych, przyjrzysz się gwiazdom, zbadasz rynki spraw zbędnych, absurd goni absurd po prostu. I posłuchasz zbędnej muzyki, która średnio cię interesuje;)
piosenka, która przypomina, że luz też jest sztuką
„Boombastic” to jeden z tych utworów, które od lat wracają jak dobry żart opowiedziany w odpowiednim momencie.
Nie udaje ballady, nie próbuje być poważny — przeciwnie.
To czysta zabawa rytmem, głosem i charakterem.
Shaggy tworzy tu postać pewnego siebie dżentelmena z przymrużeniem oka.
Trochę teatralnego, trochę komiksowego, ale zawsze w dobrym tonie.
To flirt w wersji popkulturowej: lekki, rytmiczny i absolutnie nie zobowiązujący.
Cała siła tej piosenki tkwi w jej luzie.
W tym, że nie trzeba niczego udowadniać, żeby dobrze się bawić.
Wystarczy rytm, charakterystyczny głos i odrobina dystansu do siebie.
Może dlatego „Boombastic” tak łatwo wpada w ucho i tak długo zostaje w głowie.
To mała przypominajka, że czasem warto odpuścić powagę i pozwolić sobie na chwilę czystej, nieskomplikowanej przyjemności.
O Panie, nie kupiłbyś mi mercedesa? Wszyscy moi przyjeciele jeżdżą porsche, muszę sobie jakoś to wynagrodzić. Ciężko zapracowana przez całe życie, bez pomocy ze strony przyjaciół, Więc Panie, nie kupiłbyś mi mercedesa?
O Panie, nie kupiłbyś mi kolorowego telewizora? “Dialing For Dollars” starają się mnie odszukać. Czekam na przesyłkę każdego dnia aż do trzeciej, Więc Panie, nie kupiłbyś mi kolorowego telewizora?
O Panie, nie zafundowałbyś mi nocy w mieście? Liczę na Ciebie, Panie, proszę nie zawiedź mnie. Udowodnij, że mnie kochasz, postaw następną kolejkę, Więc Panie, nie zafundowałbyś mi nocy w mieście?
Wszyscy razem! O Panie, nie kupiłbyś mi mercedesa? Wszyscy moi przyjeciele jeżdżą porsche, muszę sobie jakoś to wynagrodzić. Ciężko zapracowana przez całe życie, bez pomocy ze strony przyjaciół, Więc Panie, nie kupiłbyś mi mercedesa?
Są takie chwile, kiedy człowiek nagle czuje się w świecie banitów. - nie dlatego,że zrobił coś złego, lecz dlatego, że niesie w sobie miłość do świata, a świat nie zawsze potrafi ja przyjąć. W takich momentach wracają obrazy z modości: lasy z Sherwood, muzyka Clannad niosąca się jak wiatr między drzewami i postać Robin Hooda - piękna, dumna, wierna temu, co słuszne. Michael Praed z tym swoim spojrzeniem człowieka, który widzi wiecej niż inni , był jak żywy symbol tej prawdy: że dobro bywa wygnane, ale nigdy nie przegrane.
A jednak życie, jak moneta, ma awers i rewers. każde światło rzuca cień,każda wolnosć ma swoją cenę, a każda walka - swój ciężar. I wtedy przypomina mi się żydowski midrasz o przejściu przez Morze Czerwone.
Izraelici uciekali z Egiptu, a Bóg rozstąpił wody, aby mogli przejść suchą stopą. To był akt odwagi, wiary i nadziei . Kiedy ostatni z nich wyszedł na brzeg, wody zamknęły się nad wojskiem faraona. Lud był uratowany, a aniołowie zaczęli śpiewać z radości. I wtedy jeden z nich pobiegł do Boga , aby przekazać Mu tę dobrą nowinę. Zastał go jednak płaczący. -Panie, dlaczego płacziesz? Przecież twój lud jest ocalony?"- zapytał anioł. A Bóg odpowiedział: - "Bo tam, w odmętach morza,zginęły także Moje dzieci"
To jest właśnie ten rewers monety . Ta druga strona, o której rzadko się mówi. Świat nie jest prosty. Dobro nie jest łatwe. A Bóg - nie jest księgowym, który liczy także zwycięstwa . On widzi wszystko:i radość i stratę i światło i cień .
Może dlatego tak bardzo porusza mnie muzyka Clannad, te dźwięki, które kochają świat, choć świat nie zawsze go kocha. A może dltego ta opowieść o Morzu Czerwonym wraca do mnie właśnie teraz, kiedy sama próbuję przejść przez włąsne wody , nie zgubić siebie i nie utracić serca
Bo w każdym z nas jest trochę banity. Trochę pielgrzyma .. Trochę dziecka, które Bóg opłakuje - nawet wtedy,gdy inni widzą tylko zwyciestwo, albo porażkę
I może właśnie w tym tkwi sens. : aby iść dalej , niosąc w sobie światło, które nie gaśnie, nawet , gdy wieje wiatr.
