Rag'n Bone Man-Human

 

Tłumaczenie:Rag'n'Bone Man - Human

Ukryj tłumaczenie

Jestem tylko człowiekiem
Jestem tylko, jestem tylko
Jestem tylko człowiekiem, człowiekiem

Może jestem naiwny, może jestem ślepy
Myśląc, że mogę to przejrzeć i zobaczyć co się za tym kryje
Nie mogę tego udowodnić, więc może kłamię

Ale w końcu jestem tylko człowiekiem
W końcu jestem tylko człowiekiem
Nie zrzucaj swojej winy na mnie
Nie zrzucaj swojej winy na mnie

Spójrz w lustro, co widzisz?
Czy widzisz wyraźniej, czy może jesteś zwodzony
Tym w co wierzysz?

Ponieważ jestem tylko człowiekiem
W końcu jesteś tylko człowiekiem
Nie zrzucaj winy na mnie
Nie zrzucaj swojej winy na mnie

Niektórzy mają prawdziwe problemy
Niektórzy nie mają szczęścia
Niektórzy myślą, że mogę rozwiązać ich problemy
Panie, o niebiosa

W końcu jestem tylko człowiekiem
W końcu jestem tylko człowiekiem
Nie zrzucaj winy na mnie
Nie zrzucaj winy na mnie

Nie pytaj o moje zdanie, nie proś bym kłamał
A potem błagał o przebaczenie za doprowadzenie Cię do łez
Doprowadzenie Cię do łez

Ponieważ jestem tylko człowiekiem
W końcu jestem tylko człowiekiem
Nie zrzucaj swojej winy na mnie
Nie zrzucaj winy na mnie

Niektórzy ludzie mają prawdziwe problemy
Niektórzy ludzie nie mają szczęścia
Niektórzy ludzie myślą, że mogę je rozwiązać
Panie, o niebiosa

W końcu jestem tylko człowiekiem
W końcu jestem tylko człowiekiem
Nie zrzucaj winy na mnie
Nie zrzucaj winy na mnie

Jestem tylko człowiekiem, popełniam błędy
Jestem tylko człowiekiem, to wszystko czego trzeba
By zrzucić winę na mnie
Nie zrzucaj winy na mnie

Bo żaden ze mnie prorok ani zbawiciel
Powinieneś zwrócić się gdzieś wyżej

W końcu jestem tylko człowiekiem
W końcu jestem tylko człowiekiem
Nie zrzucaj winy na mnie
Nie zrzucaj winy na mnie

Jestem tylko człowiekiem, robię co w mej mocy
Jestem tylko mężczyzną, robię co w mej mocy
Nie zrzucaj winy na mnie
Nie zrzucaj swojej winy na mnie

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/rag-n-bone-man-2/human
dzięki uprzejmości www.tekstowo.pl 

I’m Only Human — o kruchości, która łączy nas wszystkich

Są dni, kiedy człowiek czuje się jak cienka warstwa szkła. Niby stoi, niby działa, niby się uśmiecha — ale wystarczy jedno słowo, jeden gest, jedno nieporozumienie, żeby coś w środku pękło.

I wtedy wracają te słowa Rag’n’Bone Mana: “Maybe I’m foolish, maybe I’m blind… I’m only human, after all. Don’t put your blame on me.”

To nie jest bunt. To nie jest wymówka. To jest wyznanie prawdy, której często boimy się wypowiedzieć na głos: jestem tylko człowiekiem.

Człowiek nie jest maszyną

W świecie, który wymaga od nas perfekcji, szybkości, odporności i wiecznego uśmiechu, łatwo zapomnieć, że nie jesteśmy programami komputerowymi. Nie mamy przycisku „reset”. Nie mamy trybu „bez emocji”. Nie mamy gwarancji, że wszystko pójdzie dobrze.

A jednak oczekuje się od nas, że będziemy:

• cierpliwi,

• spokojni,

• niezawodni,

• zawsze przygotowani,

• zawsze silni.

Tylko że człowiek tak nie działa. Człowiek czasem się myli. Człowiek czasem nie daje rady. Człowiek czasem potrzebuje chwili, żeby odetchnąć.

I to jest normalne.

Wszyscy nosimy swoje niewidzialne ciężary

Każdy, kogo mijasz — w sklepie, w pracy, na infolinii, w autobusie — niesie coś, o czym nie masz pojęcia.

Może to być:

• ból fizyczny,

• zmęczenie,

• choroba,

• strach,

• samotność,

• troska o bliskich,

• rozczarowanie,

• strata,

• albo po prostu zbyt ciężki dzień.

A jednak świat często oczekuje od nas, żebyśmy byli jak stal. Żebyśmy nie pękali. Żebyśmy nie okazywali słabości. Żebyśmy nie prosili o zrozumienie.

Tylko że stal nie czuje. A człowiek — tak.

Nie zrzucaj na mnie całego świata

W piosence Human jest coś niezwykle prawdziwego: prośba, żeby nie obarczać drugiego człowieka winą za wszystko, co nas boli.

Bo człowiek nie jest:

• prorokiem,

• cudotwórcą,

• psychologiem na zawołanie,

• tarczą przeciwko frustracji,

• ani idealnym bohaterem, który zawsze wie, co zrobić.

Człowiek jest tylko człowiekiem.

Może się pomylić. Może nie wiedzieć. Może nie mieć siły. Może nie mieć wpływu. Może po prostu nie dać rady.

I to nie czyni go gorszym. To czyni go prawdziwym.

Kruchość nie jest słabością

Wrażliwość to nie wada. Zmęczenie to nie wstyd. Ból to nie porażka. A łagodność — nawet wtedy, gdy świat odpowiada chłodem — jest formą odwagi.

Bo najłatwiej jest krzyczeć. Najłatwiej jest osądzać. Najłatwiej jest zrzucać winę.

Trudniej jest powiedzieć: „Jestem tylko człowiekiem. I Ty też.”

Może właśnie w tym jest siła

Nie w perfekcji. Nie w twardości. Nie w udawaniu, że nic nas nie rusza.

Siła jest w tym, że mimo ran, zmęczenia i rozczarowań — ciągle próbujemy.

Wstajemy. Idziemy dalej. Robimy, co możemy. Czasem po omacku, czasem z drżeniem rąk, czasem z sercem, które boli.

Ale idziemy.

Bo człowiek, nawet kruchy, nawet zmęczony, nawet zraniony — nadal ma w sobie światło.