Blue Monday

 

Monday Blues: przypadłość 96% ludzkości (reszta udaje, że jej nie ma)

Poniedziałek. Ten moment tygodnia, kiedy 96% ludzi na świecie doświadcza nagłego spadku entuzjazmu do życia. Pozostałe 4% po prostu dobrze kłamie.

Monday blues to nie dramat, nie kryzys egzystencjalny i nie powód, żeby rzucać wszystko i wyjechać w Bieszczady. To zwykła, ludzka reakcja na fakt, że weekend trwa stanowczo za krótko, a rzeczywistość nie ma w sobie ani grama delikatności.

Skąd to się bierze?

Nie trzeba badań naukowych. Wystarczy spojrzeć na:

• tempo weekendu (wolne, ludzkie),

• tempo poniedziałku (szybkie, nieludzkie),

• oraz fakt, że budzik w poniedziałek brzmi jak osobista zniewaga.

Organizm po prostu protestuje. I ma do tego pełne prawo.

Typy Monday Blues (każda z nas zna przynajmniej jeden)

1. „Jeszcze pięć minut”   Ten klasyk. Budzik dzwoni, a Ty negocjujesz z losem jak dyplomatka ONZ.

2. „Kawa jako fundament istnienia”   Dopóki kofeina nie dotrze do krwiobiegu, świat jest jedynie szkicem.

3. „Nie ufam kalendarzowi”   Patrzysz na listę zadań i masz wrażenie, że ktoś je tam wstawił złośliwie, w nocy.

4. „Tryb pół‑człowiek, pół‑koc”   Najchętniej otuliłabyś się miękkim materiałem i udawała, że jesteś elementem wystroju wnętrz.

Czy da się to jakoś przeżyć?

Oczywiście — ale bez wielkich filozofii.

• Zacznij wolniej, niż świat by chciał.   Nie musisz od razu biec. W poniedziałek wolno chodzić.

• Zrób jedną małą rzecz, która jest „Twoja”.   Kawa, muzyka, ładny notes — cokolwiek, co przypomina, że masz wpływ na swój dzień.

• Nie udawaj, że Monday blues nie istnieje.   To nie jest porażka. To statystyka. Jesteś w tej samej grupie co 96% ludzkości.

I w tym właśnie jest coś pocieszającego

Kiedy w poniedziałek rano patrzymy w lustro z miną „serio?”, możemy być pewne, że miliony kobiet na świecie robią dokładnie to samo. I jakoś żyją. My też.